Column: Ongekookte industrie

01 sep 10

written by: Erwin | photo © Erwin Verweij

Waar hebben we het eigenlijk over. Moeten we fabrieken gaan opzoeken. Duiken we met onze camera de bouwputten in. Of zoeken we naar lopende banden met arbeiders. Of is het kleiner en dichter bij huis.

Ik heb het eens opgezocht. Industrie in de stad. Urban industrie. De Britanica encyclopedie kwam eigenlijk het dichtst bij met een duidelijke betekenis. Aan het eind van de 18e eeuw was het een mooie tijd voor het kapitalisme. Er was geld en dus was er behoefte aan veel. En vooral snel. Fabrieken werden uit de grond gestamd om te voorzien in de behoefte en er was werk. Er sluimerde een revolutie die op het punt stond uit te breken. De technologische revolutie. De stoommachine draaide overuren. Alles kon worden aangedreven. Grondstoffen waren er ten overvloeden en werden flink aangeleverd. Om dit alles snel te verwerken, werden steden omgebouwd tot fabrieken met huizen ertussen. Arbeiders konden zo snel op het werk zijn. En alles was een geheel. De industriële stad met rauwe industrie.

Dat is heel mooi natuurlijk. Maar dat is niet meer. Er zijn geen echte dampende en draaiende fabrieken meer tussen onze mooie groene stedelijke huisjes en flatjes. We willen ze daar niet meer hebben. We willen liever lekker wonen en geen last hebben van de industrie. Die is dus naar ver buiten de stad verhuist. En dat wat er nog over is van het beetje industriële stad, huisvest nu trendy grandcafe’s, dure appartementen of is gesloopt.

Dus waar vinden we heden ten dagen een beetje Industrial in onze stad. Eigenlijk is het niet echt verdwenen. Alleen de industrie zelf is veranderd. Daar waar vroeger grote fabrieken nodig waren om met grote machines de ruwe en voor ons gevoel lompe producten te maken. Zijn nu kleinere fabriekjes voor in de plaats gekomen. En misschien ga ik hier nu wel een beetje buiten het architectonische en vooral maatschappelijke boekje. Maar is een reparatiewinkel voor pc’s niet een klein fabriekje waar de producten van nu worden gemaakt. Is een verzekeringskantoor ook niet een stukje van de hedendaagse industrie.

We bouwen niet meer met stoommachines. Maar we bouwen nog steeds. Internetsites. Drukwerk. Virtuele diensten. Kantoorwerk. We willen dicht bij ons werk wonen. We zijn in onze eigen stad nog altijd omringt door ons werk. Door onze eigen stedelijke industrie. Het begrip industrie heeft volgens Wikipedia meerdere betekenissen. En een hiervan is Economische of anderszins productieve activiteit. En dat in een stad. Dus ga maar los.

Het is dus vast te leggen door onze camera’s. Je hoeft niet op zoek naar gietijzeren machines en bootwerkers van weleer, alles wat met werk en productiviteit te maken heeft in je stad valt onder de noemer. En zeg nou zelf. Het is toch een grotere uitdaging om een medewerker van de Albert Heijn mooi vast te leggen in zijn werk, dan het fotograferen van een stukje vergane glorie. Een marktkoopman bij ochtendlicht. Of een de ochtendspits met de hedendaagse arbeiders die aan de slag gaan. De rauwe werkelijkheid in je eigen werkstad. Je bent natuurlijk vrij om het thema van deze maand in te vullen zoals je zelf het meest toepasselijk vind. Maar treed eens buiten het boekje en leg de industriële lat eens ruw op een ander niveau.