Column: Jongensdroom

01 jul 10

written by: Erwin | photo © Catcher's

Als kind keek ik tegen ze op. Wat hadden zij het gemaakt in de wereld. Reizend van de ene naar de andere stad. Altijd mooie lokaties. Beeldschone mensen om zich heen. 

Alleen kunnen werken als de omstandigheden goed zijn. En altijd bovenop de laatste trends. Ik heb het over de fashion fotografen van vroeger uit mijn jeugd. Wat een koel en gaaf beroep hadden zij. Wist ik veel dat ik dat ook zou kunnen worden. Maar destijds kon je werken met je hoofd of met je handen. Dat eerste ging niet zo goed toen, dus dan maar naar de LTS. Dagen lang vijlen op een stukje metaal. Wist ik veel dat mijn kans nog zou komen.

Na de middelbare school ging ik werken. Bij een bedrijf dat instrumenten maakte in Delft. Ploeteren aan een draaibank. Overal om mij heen hingen half naakte dames die allerlei machine onderdelen verleidelijker maakten dan ze waren. Maar ik kreeg een kans om aan deze sleur te ontsnappen. Een vriend kwam van de school voor fotografie af en ging voor zichzelf beginnen. In modefotografie. En of ik wilde helpen. Ik greep de kans aan en stond als broekie met een lichtmeter in mijn hand boven een prachtig lichaam in badpak. Het schaamterood werd langzaam vervangen voor ervaring en bravour.

Wat deed het mij nou dat er om me heen tien mooie vrouwen liepen. Zich voor mijn neus omkleden en dat er een trendy fotoshoot plaats vond. Zonder dat ik het doorhad was ik opeens mijn eigen jeugddroom geworden. Opeens keken vrienden naar mij op, omdat ik omringd was door zoveel schoonheid. Ik was super cool. En ik reisde naar mooie steden met koffers vol kleding die nog geen trend waren, vergezeld door mooie fotomodellen. De wereld lag aan mijn voeten.

Maar na een tijdje begon het te vervelen. Je kunt het je haast niet voorstellen maar toch was het zo. Als dat moois begon haar laagje vernis te verliezen. We waren goed bezig, dat wel. Maar nog lang niet de top. We kregen leuke opdrachten die brood op de plank brachten. Maar het echte werk bleef uit. En zo kwam het dat mijn vriend de fotograaf na vijf jaar het bijltje er bij neer legde. En ik als producer ook iets anders ging doen.

Een lange tijd raakte ik de fotografie niet aan. Had ook geen eigen camera. En storte mij in de filmwereld. Het voordeel daar was toch weer de glamour en trendy status. En ik leerde veel over licht en productie. Maar na een tijdje hield ook dat op. In Nederland is daar geen droog brood in te verdienen. Dus dan maar Internet. Dat kwam toen net opzetten. Ik had een van eerste inbel accounts in Nederland. Foto’s op internet had je nog niet en digitale camera’s waren nog in de kinderschoenen.

Mijn jeugddroom zou voor lange tijd dat zijn wat het was. Een droom. Tot ik jaren later Thamar tegen kwam, die een leuk clubje om zich heen had verzameld. Het Rotterdams Urban Photo Collective. Iedere maand erop uit om mooie foto’s te maken. Zij kon op dat moment niet weten dat dat clubje zou uitgroeien tot ruim 150 fotografen verdeeld over meerdere steden. Ik nam de camera weer ter hand. En storte me in mijn eigen oude jongens droom. Mooie foto’s maken. En het gevoel weer trendy bezig te zijn.

Het leuke kwam toen er modellen om de hoek kwamen kijken. De jaarlijkse fotoshoot van het collectief was geboren. En ik zie ze weer, de mensen die langs de kant staan te kijken. Hoe ik samen met andere fotografen de glitter en glamour vastleg. Hoe ik weer door schoonheid omringd ben. En op mooie lokaties als dit moois mag, maar ook kan vastleggen. Als een klein jongetje loop ik weer rond tussen als dat moois. Een dikke camera om mijn nek. En een blos op mijn wangen. De grap is eigenlijk dat het altijd al heel dichtbij is geweest. Een droom is altijd tastbaar. Je moet alleen de kans grijpen hem waar te maken.