Het resultaat, een kapotte broek, drie hechtingen en mijn trots gekrenkt. Nu wil ik daar niet verder over doorgaan. Het was vervelend en pijnlijk en ik hou er een mooi litteken aan over. Maar het zette me wel aan het denken. Als Urban fotograaf begeef je je heel vaak op gevaarlijk en meestal onbekend terrein. Afgelopen jaar liepen we over daken. Hingen we aan onzekere stellages. En zochten we de mooie foto op onveilige plaatsen. De resultaten zijn er altijd wel naar maar is die ene foto het risico wel waard.

Bij iedere fotoshoot die ik organiseer zorg ik er voor dat er rekening wordt gehouden met veiligheid. Ik adviseer altijd iedereen om goed na te denken en niet het onnodige risico op te zoeken. Maar ik betrap ook mijzelf er wel eens op dat ik de grenzen opzoek. Ik heb best wel een beetje hoogtevrees maar ik draai mijn hand er niet voor om een gammele trap te beklimmen voor een mooi standpunt. Als ik met modellen fotografeer dan let ik er nog meer op maar het is vaak heel lastig om een model in de hand te houden. Vele van ons hebben dat mogen ervaren tijdens de shoot in het voormalig postkantoor in Rotterdam. De dames klommen aan de buitenkant van de ramen. En wat deden wij. Gretig mooie foto’s schieten. Natuurlijk zeiden we ze dat ze voorzichtig moesten zijn. Maar hielden we ze tegen. Nee. Ik denk dat creativiteit er voor zorgt dat we vergeten om op de eenvoudige dingen te letten. Eenvoudige dingen als veiligheid en die van medefotografen en modellen. Zie dit niet verkeerd. We zijn allemaal heel verantwoordelijk en tot nu toe zijn er geen echt gekke dingen gebeurt. Een schade geval hier en een bekraste lens daar. Maar gelukkig geen echte vervelende dingen. Maar stel dat het een keer wel gebeurt. Dan hebben we toch een flink dilemma. Dan mag je hopen dat het een schaafwond is. Maar gezien de locaties waar we soms komen is die zorg de minste.

We zijn geen oorlogsfotografen die voor die ene mooie foto hun leven op het spel zetten. Maar wij zijn slechts amateurfotografen. De meeste van ons verdienen hun geld achter een buro. En zelfs de beroeps onder ons fotograferen vaak veilig in eigen studio. We hoeven ons niet te bewijzen. Maar we doen het soms wel en we doen het met heel veel passie. Mooi, dat wel, maar ook wel iets om zo nu en dan bij stil te staan. Ik wil hier niet preken hoor. Ik ben ook een gedreven fotograaf en ben bereid om voor die ene mooie foto het uiterste op te zoeken. Maar het kan zo nu en dan geen kwaad om weer even met beide benen op de grond te staan. Er staan dit jaar weer mooie shoots op de planning. Ik ben alweer bezig met leegstaande fabrieken en verlaten urbex locaties. Ieder met mooie geheimen die vastgelegd kunnen worden. En ieder met een eigen verborgen gevaar. Een waarvan ik hoop die nooit te ontdekken. Dus de volgende keer dat je je cameratas pakt. Je lenzen checkt en je opmaakt voor een mooie shoot met het collectief. Kijk dan ook even in de spiegel en kom tot een belangrijk besef, namelijk  dat je maar een mens bent en die ene foto, hoe mooi die ook kan worden, het gevaar niet waard is.

However, despite doing some pretty thorough online research, I haven't been able to find a group that organizes regular photowalks. Bangkok was clearly in need of a touch of Urban Photo Collective (UPC).

Not long after posting a comment on UPC's Facebook website, I received an email from Mark, an American photographer who also lives in Bangkok: "I heard about UPC. And in fact, I had already (independently) planned a photo walk, to be held one day before UPC's walk. Please join."

So after a great walk through Bangkok's vibrant Chinatown on Saturday, the first official UPC Bangkok walk (meeting) took off the day after: Sunday 22 January 2012. With the morning sun comfortably reaching 28 degrees, we gathered in style under the King's Birthday Arch at the beginning of Chinatown (again).

So there we went!

Or so I thought...

Yes, the sun did definitely shine, but there was no 'we'. Fifteen minutes after the meeting time, I was stil standing there on my own. My only companion was the security guard who told me that the princess would be celebrating Chinese New Year on this same place, only six hours from now. Exciting indeed, but no photographers to walk with me. Perhaps two walks in the same area in one weekend was a bit too much.

That didn't get me down though. After waiting for another five minutes and still being on my own, I decided to walk on my own and capture the amazing colours in this bustling part of the city.

So there I went!

Walking on the main Yaowarat road it soon became clear that all Thais with Chinese ancestors - that's a lot! - came to Chinatown to shop, eat or pray at one of the many Chinese temples. In the midst of the crowded streets, the bright red balloons made for some great photo opportunities. So did Sampeng lane, a tight alley with hundreds of merchants selling anything from baby clothes to stationery to Valentine's gifts - all for retail prices.

The crowd soon became too much for me so I decided to take a detour. And that's where you see the real beauty of Chinatown and Thailand. Two security guards burning some paper shoes in a barrel in the middle of the street, thereby bringing good luck to their ancestors; a beautiful, almost deserted Thai temple where local cats and dogs are the only visitors; and friendly locals who enthusiastically greet you with a 'hello sir!' or a 'can I help you' when you are studying the map. This is Thailand.

After making some final shots in nearby Little India, I decided to call it a day and end the first 'meeting' by taking the boat taxi to the skytrain.

To conclude. Although I would have liked to have some company on the walk, I enjoyed getting the camera out on the street. It is truly the best way to walk the streets of an exciting city. With some more promotion and more time, I am confident we can create a good gathering for the monthly UPC meetings. Spread the word! And if you happen to be in Bangkok, bring your camera.

Zoals het hoort maken voor het nieuwe jaar de thema's bekend zodat je je nog meer kunt verheugen op wat komen gaat. Onderaan zie je de lijst en op Facebook group kun je meedenken voor geschikte feature foto's voor de thema's. We zijn op zoek naar foto's die gelijk een idee geven wat je kunt doen met het thema en ze worden op nieuwjaarsdag op de site gezet. Maar we zijn nog veel meer van plan!

Meetings nationaal en internationaal

Komend jaar starten we met nog een stad in Nederland. Vanaf maart beginnen meetings onder leiding van Martin de Witte in Leeuwarden. Martin was eerder al organisator in Amsterdam. Ook Kalle Siebring is vanuit Amsterdam verhuisd en begint in Bangkok een nieuwe editie, naast Thailand krijgen we in Taiwan ook een Urban Photo Collective. In Taipei gaat Nineke Habers deze organisaren, er zijn ook gesprekken met eventuele organisatoren in Shanghai en Hanoi.

Website en communicatie

Om alles in goede banen te leiden hebben we een nieuwe website nodig, die wat gemakkelijker uit te breiden is en te beheren door de organisatoren in de steden. Elke stad gaat een eigen microsite krijgen zodat iedereen in eigen taal gemakkelijk kan communiceren en er zal een overkoepelende site komen waar je alle nieuws en de agenda van alle steden kunt terugvinden.

Er wordt hard aan gewerkt, maar voordat zover is gaan we de steden die er nu bijkomen in huidige site mee laten draaien. Wat betekent dat we vanaf het moment dat Kalle en Nineke starten, we de algemene informatie op de site en social media in het Engels gaan voeren omdat zij internationale groepen gaan starten.

Tijdens de jaarvergadering is besloten dat we de lokale Flickr groepen sluiten en houden we het bij een algemene  Flickr group en de Shootershot group blijft natuurlijk ook bestaan, dat is beter te beheren en zo zie je ook wat anderen doen. Dit met het oog op de wereldwijde uitbreiding van Urban Photo Collective. 

Thema's 2012

Tot slot de themas van 2012. De jaarlijkse modellenmeeting is op 1 juli, dus die kun je vast in je agenda zetten. Kijk wat je er van vind, wat je er mee kunt en als je tips hebt aan de organisator van je stad kun je die altijd een bericht sturen.

Januari - High Contrast
februari - Mirror Magic
maart - human motion
april - urban art revisited
mei - out of context
juni - trains, planes & automobiles
juli - in the movies
augustus - festival fever
september - I see faces
oktober - overexposed
november - moving lights
december - liquid

Een prachtig jaar gewenst,
Tham

We mochten op deze dag vrij rondlopen door wat er nog over was van het oude centraal station van Rotterdam. Hier en daar stond nog een verlaten trein waar we gebruik van mochten maken en de modellen wisten prima hoe ze daar moesten poseren. Het zoemen van de camera’s kon je overal horen. Vanuit de hele wereld waren de fotografen van het World Photo Collective bijeengekomen. We wisten dat simultaan in andere steden over de wereld ook gefotografeerd zou worden en dat maakte het nog leuker. De resultaten waren op de mobiele Crystal schermen overal te zien. Foto’s uit Milaan, Tokyo, Vancouver en ga zo maar door. Allemaal een andere sfeer maar wel passend in het thema.

De organisatoren van het eerste uur waren aanwezig. Fysiek of via basenet verbinding. Sommige fotografeerde ook mee. De mobiele Nintendo Mac's suisde tussen de fotografen om ook hun foto’s vast te leggen. En ook al was het WPC heel groot geworden door de jaren, de sfeer en samenhorigheid van de eerste jaren was nog altijd merkbaar. Iedereen was geïnteresseerd in elkaars resultaten. Kennis werd gedeeld en er was een goede en opgewekte sfeer. Niemand had tien jaar geleden kunnen bedenken dat we nog een keer samen zouden komen. Dat het verbod op openbare fotografie weer zou worden opgeheven en dat je weer gewoon op straat mocht fotograferen. De jaren ervoor waren wel spannend. Stiekem met je vintage Canon D800 of Nikon D9 de straat op. Geen flits gebruiken en snel plaatjes schieten. Thuis de resultaten bekijken op iemands ongeregistreerde Mac en dan uploaden naar Subnet.

Vandaag was dat niet meer nodig. Niemand zou opgepakt worden voor zijn creaties. Iedereen mocht alles en elkaar vastleggen voor de toekomst. Er was veel nieuw materiaal om het oude te vervangen. Naast de 3D Hollo images waren er ook nog enkele fotografen die nog op de oude manier fotografeerde. Er was zelf het gerucht dat er nog een holograaf rondliep met een camera die gebruikt maakte van lichtgevoelige film. Maar dat leek ons een beetje een sterk verhaal. We zouden afwachten als de resultaten zichtbaar werden.

De dag eindigde met een mooi feest. De mooiste holl’s werden tussen het publiek vertoond en even was de avond weer dag. We kregen ze door van alle locaties wereldwijd en we waren allemaal met elkaar verbonden door creatie in licht en beweging. We keken terug naar de afgelopen vijftig jaar en wat was het snel gegaan. Eerst die paar steden in Nederland daarna de grens over. Hanoi, Boston, Stockholm. En al snel groeide we uit ons jasje. Het aantal leden steeg, maar de spirit bleef. Ook toen het fotografieverbod kwam gingen we toch door, alles vastleggen voor ons nageslacht. Kost wat het kost en nu een wereldwijd collectief. Vijftig jaar sterk en nog altijd gaan we door met het genieten en het delen van onze passie, het creëren van mooie momenten.

Wat is een mooie portretfoto?

Dat is gelukkig weer helemaal subjectief dus voor iedereen anders:

1. Sommige mensen vinden het belangrijk dat je er op je voordeligst op staat (geen onderkinnen, rimpels en graag zo slank mogelijk ).
2. Anderen leggen juist meer de nadruk op de authenticiteit van de geportretteerde. Herken je jezelf wel in de portretfoto? Zie je er ontspannen uit?
3. En dan zijn er ook mensen die leggen de nadruk op de fotografische kenmerken van een mooie portretfoto: is de compositie van de portretfoto mooi? Valt het licht mooi op de geportretteerde, is de portretfoto in balans? Zijn er geen storende elementen in de achtergrond te zien?

Bij mij persoonlijk staat het 2e element altijd centraal. Als ik er dan ook nog voor kan zorgen dat 1 en 3 ook kloppen dan ben ik helemaal de held, maar ik focus voornamelijk op punt 2. Mijn klanten zijn dan ook meestal mensen die genieten van de foto’s waarbij duidelijk is dat alle geportretteerden het naar de zin hebben. Echte lachrimpels, echte glimmende ogen. Dat de foto ervoor nét beter is qua compositie zal ze een worst wezen.

De portretfotografen van CitySessies hebben ieder afzonderlijk weer een eigen stijl. Maar ik zie wel dat er veel fotografen bij zijn waarbij het 2e punt ook hoog scoort!

Okay, genoeg gedraald. Hoe zorg je nu zelf voor de ontspanning in de portretfoto?

7 tips voor een ontspannen portretfoto

• Begin je portretfoto-sessie met een lange zoomlens. Je staat dan niet zo dichtbij en de geportretteerde heeft de ruimte om even te ademen en kan zich wat makkelijker bewegen.
• Wees met je aandacht bij de geportretteerde en niet bij je camera. Ben je niet zeker van je instellingen, begin dan makkelijk op een instelling die je door en door kent. Nadat de portretsessie vordert en je model is al iets meer gewend kun je ook eens iets uitproberen waar je wat minder zeker van bent.
• Wat je ook doet, stel je model op zijn of haar gemak. Ook al zijn je foto’s helemaal bagger, het ligt niet aan je model maar aan jou. Dat wil niet zeggen dat je model er niet helemaal nerveus van wordt als jij zuchtend en steunend met je camera in de weer bent en uitroept dat ‘het helemaal niks is’. Als het even niet lukt herpak jezelf, zet desnoods de camera op automatisch en roep dat je model er goed en leuk uitziet en dat je nog een foto wilt als hij of zij net even anders kijkt/loopt/zit etc. Je model krijgt dan zelfvertrouwen en jij schiet nog wat goede foto’s.
• Wissel veel van positie. Je model staat daar en jij bent lekker aan het spelen met je camera. Allemaal leuk en wel maar voor je model zijn alle foto’s die je aan het nemen bent dezelfde. Zorg dus voor voldoende afwisseling in je portretfoto-sessie en breng je model eigenlijk spelenderwijs iedere keer in een nieuwe omgeving.
• Varieer de poses. Veel mensen vinden het eng om voor de camera te staan. Geef ze iets te doen! Lopen naar de camera of van de camera af. Gaan zitten en je haar goed doen is al makkelijker als het een opdracht is dan wanneer je pas gaat fotograferen als iemand helemaal klaar zit (hoe moet ik nu kijken?). Breng je geportretteerde in een situatie dat er makkelijk een ontspannen lach of blik kan ontstaan en wees alert als dat gebeurt. Dat moment moet je hebben (in mijn optiek ).
• Zie je continue de blik ‘wat ben jij nou aan het doen?’ terug in je camera en op het gezicht van je model? Dan gaat er iets goed mis. Schakel terug op de automatische stand van je camera, hang hem even over je arm en verdiep je in je model door middel van een gesprek. Als je weer een ontspannen sfeer hebt opgebouwd kun je nog wat laatste portretfoto’s maken.
• Als je ziet dat je model wat gespannen is in de schouders kun je een ontspanningsoefening doen. Even diep inademen of juist even lekker springen of gekke gezichtsoefeningen doen is genoeg om alle gezichts-, schouder- en nekspieren weer los te maken! Zorg er natuurlijk voor dat de lach die automatisch ook ontstaat niet gemist wordt door jouw camera!

Esther de Boer

Esther, bedankt voor je gast-bijdrage en veel succes met CityBirds!
Wil je een guest blog schrijven? Neem dan contact op met onze redactie.